Drie maal een hit! Maar het had anders kunnen zijn.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik heb het hier over Toy Story 3. De laatste film die Pixar tot nu toe heeft uitgebracht, is tevens hun grootste hit. Tot nu toe is Pixar de enige filmstudio ooit waarvan elke film die ze uitgebracht hebben een directe hit werd. Record naar record sneuvelde en de filmwereld werd veranderd. Ging dit zonder risico? Nee, dat niet. Maar elke filmstudiobaas weet dat je risico’s moet nemen, onbewandelde paden moet volgen en vooral op de creativiteit van je medewerkers moet vertrouwen. En wat dat betreft zit dat wel goed bij Pixar, waarschijnlijk de meest knotsgekke filmstudio ter wereld. Waar elke dag nieuwe, rare en waarschijnlijk toekomstige hitfilms worden gecreëerd.

Maar nog niet zo heel lang geleden was die perfecte toekomst voor Pixar een stuk onzekerder. Laten we even snel een geschiedenislesje over Pixar nemen. Deze filmstudio was in de jaren ’80 eerst onderdeel van Lucas Films, de studio achter de Star Wars- en Indiana Jones-films. Maar dhr. Lucas kreeg bonje met zijn vrouw, wat leidde tot de duurste Hollywood-scheiding destijds. Als gevolg moest hij Pixar verkopen. Toen heette het nog de Graphics Group. De koper was ene Steve Jobs, die net Apple opgericht had en daar weggegaan was. Hij had dus een nieuwe hobby nodig. De studio zocht zijn richting binnen de jaren ’80 en richtte zich uiteindelijk op computer-animatie, dat toen nog geheel nieuw was. Eerst waren het vooral reclames die gemaakt werden, maar uiteindelijk was het Disney die Pixar een kans durfde te geven verder te experimenteren. Roy Disney was op dat moment hoofd van de Animatie Studio en kende een aantal voormalige tekenaars van Disney, die inmiddels bij Pixar beland waren. Pixar kreeg een contract om een avondvullende film te maken. En zo begon het. Er werd geknipt en geplakt, geklikt en gepaste. Disney was vaak ontevreden en stuurde concept op concept terug, totdat er ineens Toy Story was. Een hit. Een verrassing, want de film versloeg in 1995 Pocahontas qua omzet. En Disney had daar al zijn geld op gezet. Maar men zag in dat men in Pixar een goede partner had gevonden. Het contract werd vernieuwd, het geld stroomde binnen bij Disney (en Pixar) en men ging druk verder. A Bug’s Life werd een hit en toen volgde daar ineens Toy Story 2. Records gingen aan gruzelementen. Het speelgoed was niet aan te slepen en de kassa bleef rinkelen bij Disney. Disney had een nieuw contract afgesloten met Pixar. Monsters, Inc., Finding Nemo, The Incredibles en uiteindelijk de laatste onder dit contract, Cars. Alle films waren blockbusters. Pixar was een fenomeen geworden. De leider op animatiegebied. Het gebied waar Disney decennia lang de kroon had gedragen. Pixar begon ook meer eisen te stellen aan Disney. Ze wilden een ander contract en een groter percentage van de opbrengsten. Niet geheel onterecht aangezien Disney het grootste deel van de opbrengst kreeg, terwijl Pixar de films maakte. 2004 was een ommezwaai. Steve Jobs had er genoeg van en wilde niet langer onderhandelen met Michael Eisner (de topman van Disney) over een nieuw contract. Hij zette zelfs de deur open voor andere studio’s. Dit deed zeer bij Pixar, want in hun contract met Disney stond dat alle rechten voor de films, plus eventuele vervolgen, aan Disney toebehoorden. Michael Eisner hoorde de dreigende taal van Steve Jobs en reageerde hierop door aan te kondigen dat Disney op eigen gelegenheid zou beginnen met het maken van vervolgen op Pixar films. De eerste film zou worden: Toy Story 3. Als je nu terugkijkt, had alles er dus heel anders uit kunnen zien. Toy Story 3 had een gehaast vervolg dat direct-op-video was uitgekomen kunnen zijn. Maar de crisis tussen Steve Jobs en Michael Eisner explodeerde gelukkig niet. Er greep iemand in: Roy Disney. De neef van Walt Disney zag al langer in dat het bij Disney niet goed ging en verklaarde publiekelijk dat hij niet langer het vertrouwen in Michael Eisner had. Als gevolg werd hij uit de Raad van Bestuur van Disney gezet. Roy verbrak alle banden met Disney en startte zelfs de beroemde (of beruchte) “Save Disney” campagne. Roy wist een enorm aantal aandeelhouders aan zijn kant te krijgen en tijdens de aandeelhoudersvergadering van 2005 werd er plots het vertrouwen in Michael Eisner opgezegd. Steve Jobs had toen al publiekelijk de kant van Roy gekozen en was ook voorzichtig geworden met het voeren van besprekingen met andere studio’s. Eerst wilde hij weten hoe deze machtsstrijd binnen Disney zich zou uitpakken. In september 2005 gooide Michael Eisner uiteindelijk de handdoek in de ring en verliet Disney om plaats te maken voor Robert Iger. Bob Iger had de lastige taak om eerst alle barsten te lijmen die Michael Eisner gecreëerd had. Roy Disney kwam terug bij Disney, zij het als adviseur. Met Pixar ging hij weer praten. Maar wel in het diepste geheim. Hollywood hield zijn adem in en verwachtte dat Disney een nieuw contract zou sluiten, waarin stond dat Pixar het leeuwendeel van de opbrengsten in het vervolg zou krijgen. Maar begin 2006 kwam er ineens het nieuws dat insloeg als een bom. Disney wilde Pixar kopen. En Steven Jobs, als grootaandeelhouder, stemde daarmee in. Pixar werd Disney. Disney werd Pixar. Men sloot de handen ineen om de creativiteit te redden. De productie van Toy Story 3 werd gestopt. Geen verhaal over een Buzz Lightyear die terug geroepen werd naar de fabriek wegens mankementen. Nee, men ging aan de slag met nieuwe verhalen. Ratatouille, WALL-E en Up. Opnieuw hits. Maar Woody en Buzz werden niet vergeten. Hoe dan ook, men was dat derde deel toch niet helemaal vergeten. En misschien als men er wat aan ging knutselen, dat het dan toch nog…? Jawel, tijdens een grote bijeenkomst in 2008 werd bekendgemaakt dat er dat toch een vervolg zou komen op Toy Story. Geheel gemaakt door Pixar. En gewoon omdat ze een fantastische storyline hadden gevonden. Vol verwachting klopte ons hart de afgelopen twee jaar. En toen de favoriete figuren uit Toy Story weer eindelijk op het grote scherm te zien waren, ging men massaal naar de bioscoop. En de film trekt nog steeds volle zalen. Een nieuw record werd gebroken; Toy Story 3 is Disney en Pixar’s meest opbrengende animatiefilm ooit! Plus tot nu toe de meest opbrengende film van 2010 in Noord Amerika. Ook is de film de op twee na beste gereviewde film aller tijden.

Het had dus heel anders kunnen zijn. Maar gelukkig waren er een aantal wijze mannen binnen Disney en Pixar die niet voor de keiharde cash kozen, maar het risico durfde te nemen om creativiteit te laten leiden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s