Rapunzel: een review

Rapunzel is de 50ste film van Walt Disney Animation. Een mijlpaal. En bij zo’n mijlpaal hoort een bijzondere film. En dat is Rapunzel zeker. De film, volgens sommige de duurste animatiefilm van Disney tot nu toe, moest dus veel waard maken. En dat heeft het zeker gedaan. Ik geef toe dat ik enige twijfels had, nadat ik de trailers gezien had. Een sprookje in CGI? Zou dat wel werken? En zou het niet een al te hoog Disneyprinsessen-gehalte hebben? Ik kan nu opgelucht zeggen, Rapunzel werkt prima in CGI. En ik vind zelfs dat Rapunzel één van de beste Disneyfilms is die de studio in Burbank heeft voortgebracht.

Het sprookje was me enigzins ontschoten. Maar zoals bij de vele sprookjes die Disney onder handen heeft genomen,  heeft men een eigen draai aan het verhaal gegeven. Rapunzel is romantisch, grappig en zit vol actie, maar het vooral een visueel spektakel. Door de computeranimatie en de 3D, die verrassend goed werkt in deze film, krijg je echt het gevoel dat je dit keer in de film gezogen wordt. Waar dat bij The Little Mermaid en Beauty and the Beast (nog) niet mogelijk was, is bij Rapunzel die deur opengegooid. De camera scheert langs, door en over het landschap en geeft deze film een extra dimensie.

De film zit vol personages die perfect uit zijn gewerkt. Allen hebben genoeg verhaallijn gekregen om ze geloofwaardig over te doen komen. Natuurlijk draait het allemaal om Rapunzel, het meisje dat al 18 jaar opgesloten zit in die verborgen toren. De regisseurs hebben haar een grotere verhaallijn gegeven dan in het originele sprookje. En daardoor komt ze geloofwaardig over. Het meisje dat opgesloten zit door Mother Gothel voor haar eigen bestwil, want de wereld is veel te eng voor een klein meisje. Maar toch knaagt bij haar dat gevoel dat er veel meer in het leven is. Ze maakt haar eigen wereld in de toren. En als dan toch dat moment komt dat ze vrij komt, dan spat haar blijdschap, maar ook haar twijfels of ze de juiste beslissing heeft genomen, van het scherm. Rapunzels stem is door Mandy Moore gedaan. Nu ben ik geen grote fan van Mandy Moore, maar ik moet eerlijk zeggen dat ze het fantastisch gedaan heeft. Ze gooit de liedjes er gemakkelijk uit en brengt Rapunzel overtuigend over op het scherm. Haar tegenspeler is Flynn Rider, een dief die altijd maar op de vlucht is en iedereen bedriegt. En natuurlijk is hij mooi en gladjes. Als hij Rapunzel tegenkomt en zij hem dwingt haar mee te nemen uit de toren, dan lijkt hij ook eindelijk te ontsnappen uit zijn dieven-bestaan. Toen ik de trailer zag dacht ik dat Rapunzel een soort Quasimodo zou zijn, opgesloten sinds geboorte en smachtend om los te breken. En Flynn Rider een soort Phoebus en Aladdin. Maar dat bleek dus niet het geval. Dit tweetal heeft een geheel eigen karakter en uitstraling, je ziet wat ze denken, wat in ze omgaat en dat is belangrijker dan een mooi plaatje. Beide figuren hebben dieptegang, charisma en zijn direct zeer pakkend.

Natuurlijk is er geen Disneyfilm zonder een slechterik. En dit keer is het Mother Gothel. Een vrouw die manipulatie lijkt te hebben uitgevonden. Telkens weer weet ze Rapunzel met een suikerlaagje een minderwaardigheidscomplex aan te praten en dat alleen maar om het kind bij zich te houden in haar toren. Waar alleen zij gebruik kan maken van het meisje haar gave. Zo mooi als ze van de buitenkant is, zo donker en slecht is ze van binnen. En zodra ze boos wordt (en zoals ze zelf zegt “You want me to be the bad guy? Fine, then I’ll be the bad guy!”) verdwijnt die suikerlaag en verschijnt een monster. Mother Gothel is ingesproken door Donna Murphy, die twee nummers ter gehore brengt. Mother Gothel heeft de schoonheid en souplesse van Maleficent, de giftige aardigheid van Ursula en misschien schuilt er zelf wel iets van Jafar in haar.  Een badguy zoals ze horen te zijn in Disneyfilm. Je houdt ervan ze te haten.

En geen Disneyfilm is compleet zonder de sidekicks. Net zoals in Sleeping Beauty en in Pocahontas zijn dit dieren die niet praten. Rapunzel wordt bijgestaan door haar kameleon, Pascal. Dit beestje is eigenlijk haar enige metgezel in de toren. Haar toeverlaat. De andere sidekick is Maximus, het weggelopen paleispaard dat besloten heeft zelf de achtervolging in te zetten op Flynn en er soms hondachtige trekjes op na houdt. Ik kan niet meer zeggen dat deze twee hilarisch zijn. Pascal hoeft maar één blik te geven en je weet precies wat hij bedoelt. En ook Maximus is als overijverig speurpaard zeer lachwekkend. Zet die twee samen met Rapunzel en Flynn, die onderling ook elkaar moeten leren te vertrouwen.  Zet ze vervolgens in een achtervolging dor een enorm woud, op de vlucht voor vikingen en soldaten, en een ontdekkingstocht door een heus Disneykasteel en je hebt de basis voor deze film.

Rapunzel is een film over ontdekking en losbreken van oude gewoontes. De film heeft vele hilarische momenten, maar zeker ook een aantal scenes die je over tientallen jaren terug zal zien in een compilatie van mooiste Disney momenten. Ik was aangenaam verrast over hoe mooi het landschap eruit zag in deze film. 3D werkt hier perfect. Van Rapunzels toren, het enorme woud met de Snuggly Duckling herberg, tot aan de stad en zijn paleis en de duizenden lampionnen die ’s nachts worden losgelaten. Sommige scenes zijn adembenemend.

Een belangrijk element van een film is de muziek. Dit keer was het weer de eer aan Alan Menken en Glenn Slater om hiervoor te zorgen. Alan Menken heeft al vele malen eerder de muziek geschreven voor Disney. Onder andere The Little Mermaid, Beauty and the Beast, Aladdin, Hercules, Pocahontas en The Hunchback of Notre Dame. Glenn Slater heeft eerder met Alan Menken gewerkt aan de soundtrack van Home on the Range en de musicalversie van The Little Mermaid. De soundtrack van Rapunzel heeft acht liedjes. En de popsong “Something that I want” tijdens de eindcredits. Waar ik normaal niet zo weg ben van de popsongs aan het einde van een film, vond ik deze best catchy. De liedjes van Alan werken erg goed in de film. Een aantal sleutelscenes worden door de nummers bekrachtigd en de teksten van Glenn zijn zeer passend.  Ik weet zeker dat er één (of misschien wel meerdere) volgend jaar bij de Oscars genomineerd zullen worden.

De achtergronden van Rapunzel zijn volgens mij de meest gedetailleerde die een Disney animatiefilm ooit heeft voortgebracht. Deze nieuwe technieken zijn ten volste gebruikt en dat geeft plaatjes die nog nooit eerder getoond zijn. Je wilt eigenlijk direct de film inrennen om ook dat enorme woud te ontdekken. Walt Disney is ooit begonnen om extra dimensie toe te voegen aan de “platte” animatiefilms met de multiplane camera. De komst van de computer heeft een nieuwe wereld geopend door een 3d wereld te creëren. En nu hebben de mensen bij Disney een nieuwe grens doorbroken om te warmte van de handgetekende animatiefilm over te brengen in CGI.

Mijn conclusie: Rapunzel is het sprookje dat Disney weer aan de top heeft gebracht qua animatie. Weg zijn de moeilijke jaren; men heeft het weer in de vingers. Het verhaal klopt, de personages kloppen, de film ziet er schitterend uit en de zeven jaren hard werken hebben hun vruchten afgeworpen. Rapunzel is een instant classic die met trots  genoemd mag worden in het rijtje van Snow White and the Seven Dwarfs, Cinderella, The Little Mermaid en Beauty and the Beast. Ik durf zelfs hardop te zeggen dat ik Rapunzel vermakelijker vond dan Toy Story 3.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s