Walt Disney Classics nr. 1: Snow White and the Seven Dwarfs

Op 21 december 1937 ging in het inmiddels afgebroken Carthay Circle Theatre in Los Angeles “Snow White and the Seven Dwarfs” in première. De film is een mijlpaal in de filmgeschiedenis, want algemeen wordt deze film gezien als de eerste avondvullende handgetekende animatiefilm ter wereld. Na de première werd de film door iedereen bejubeld en wordt zelfs in 2008 door de American Film Institute benoemd tot Greatest American Animated Movie of All Time!

Snow White 1

Toch was het niet makkelijk deze film te maken. Walt Disney heeft er hard voor moeten vechten en er veel geld in gestoken om deze film uiteindelijk op het doek te krijgen. Zijn doorzettingsvermogen werd uiteindelijk beloond.

In 1934 kondigde Walt Disney aan dat zijn studio een nieuwe stap op het gebied van animatie zou maken: een aanvullende animatiefilm. Dit nieuws werd niet direct door iedereen enthousiast ontvangen. Andere studiobazen verklaarden Walt zelfs voor gek, want het publiek zou nooit langer van zes minuten hun aandacht voor animatie kunnen vasthouden. Plus het gebruik van felle kleuren – technicolor was net nieuw –  zou niet goed zijn voor de ogen van het publiek. Ook de pers was niet milt en noemde het “Disney’s folly” (Disney’s stommiteit). En zelfs broer Roy, die samen met Walt de studio leidde, en Walt’s vrouw Lilian probeerden hem dit idee uit zijn hoofd te praten. Maar Walt was, zoals vaker, vastberaden en zette zijn plan door. Hij zag namelijk in dat de kosten van het maken van de Mickey Mouse-shorts en de Silly Symphonies steeds hoger werden en er meer toekomst (en winst) zat in de avondvullende films. En zo begon de studio aan Snow White met een budget van $ 250.000,-.

Allereerst begon men met het script. Tot in 1935 was men druk bezig het script en bijbehorende storyboard te maken. Voor iedere geslaagde grap die uiteindelijk in de film belandde, kreeg een animator 5 dollar. Over de namen van de dwergen werd lang gediscussieerd. Zo ontstond er een poel van 50 potentiële namen met onder andere de volgende kanshebbers: Jumpy, Deafy, Dizzey, Hickey, Wheezy, Baldy, Gabby, Nifty, Sniffy, Swift, Lazy, Puffy, Stuffy, Tubby, Shorty en Burpy. Tot eind 1936 had men nog niet besloten welke dwergen uiteindelijk gekozen zouden worden!

De Disney Studio werd in de jaren ’30 een grote werkgever in Hollywood door dit project en dat in een tijd van hoge werkeloosheid en armoede. Vele tekenaars kwamen naar de studio op zoek naar werk en vonden dit er ook. Er werkten uiteindelijk zo’n 300 tekenaars aan de film, terwijl er ten tijde van de eerste Mickey Mouse-shorts slechts een handje vol tekenaars in de studio werkten. Omdat veel van de animatoren voorheen vooral karikaturen tekenden en geen realistische wezens zoals mensen en dieren, besloten een aantal van hen in de avonduren tekenlessen te volgen. Al snel sloten steeds meer animatoren zich hierbij aan. Toen Walt dit hoorde, bood hij aan om de lessen voortaan in de studio te laten plaatsvinden en zorgde hij voor de middelen. Mede door deze lessen veranderde bijvoorbeeld het personage van de Evil Queen van een dik cartoon-achtige type in een tijdloze realistische schoonheid, die gebaseerd werd op Hollywood actrices zoals Joan Crawford, Greta Garbo en Marlene Dietrich. De stem van zowel de Evil Queen als de Wicked Witch werd ingeproken door Lucille La Verne. Er wordt gezegd dat zij haar stem voor de heks veranderde door haar valse tanden uit te doen. Hoewel de Evil Queen in de film geen naam krijgt, krijgt ze in het script de naam Grimhilde.

Snow White 3

Voor het personage van Snow White werden haar scenes eerst uitgespeeld door de danseres Marjorie Celeste Belcher, zodat de animator haar zo levensmogelijk kon natekenen. Later zou zij ook model staan voor de Blue Fairy uit “Pinocchio”. De stem van Sneeuwwitje werd ingesproken door Adriana Caselotti, die toevallig een gesprek tussen haar vader en Walt opving tijdens zijn zoektocht naar de stem van Snow White. Voor haar rol kreeg ze $ 970,- maar moest wel een contract tekenen waarin stond dat ze nooit in een andere film of op de radio te horen zou zijn. Walt wilde niet dat de stem van Sneeuwwitje ergens anders te horen zou zijn.

Naarmate de film vorderde, stegen ook de kosten van de film. Uiteindelijk moest Roy Walt ervan overtuigen om de film, die nog niet af was, te laten zien aan een vertegenwoordiger van de Bank of America zodat de studio nieuw krediet kreeg. Walt stemde hier uiteindelijk mee in en vulde de film tijdens de voorstelling aan op de plekken waar nog geen animatie of geluid bij was. Dit bewees maar weer eens dat Walt een fantastische verhalenverteller was, want na afloop van de voorstelling kreeg de studio zijn geld; de vertegenwoordiger voorspelde zelfs dat de studio met deze film goud in handen had. Het uiteindelijke budget voor de film werd $ 1.488.423,-.

Tot twee en een halve week voor de première werkte men dag en nacht aan de film. Walt had alles in deze film gestoken en zelfs een hypotheek op zijn huis gezet om de laatste financiering rond te krijgen. Er was geen geld meer over voor promotie, zodat de tekenaars zelfs met posters door Los Angeles trokken en deze aan lantaarnpalen bevestigden. Op de première avond kwamen grote sterren uit Hollywood naar de voorstelling van de film. Sterren als Clark Gable, Marlene Dietrich en Judy Garland waren aanwezig. Tijdens de voorstelling bleek al snel dat de film een enorm succes was. De aanwezigen lachten op de juiste momenten en er werd zelfs gehuild om de dood van Snow White. Toen de film was afgelopen volgde er een minutenlange staande ovatie. Alle kritiek was vergeten. Walt Disney had Hollywood laten zien dat hij gelijk had.

De kranten gaven dit dan ook ruim toe. De New York Times schreef zelfs “Thank you very much, Mr. Disney!” en Variety schreef “[so] perfect is the illusion, so tender the romance and fantasy, so emotional are certain portions when the acting of the characters strikes a depth comparable to the sincerity of human players, that the film approaches real greatness.” Zes dagen na het verschijnen van de film, verscheen Walt met de zeven dwergen op de voorkant van Time Magazine. Snow White and the Seven Dwarfs was direct een meesterwerk. In 1939 werd Walt Disney zelfs met een speciale Oscar beloond voor de film: Eén grote Oscar en zeven kleintjes. Deze speciale Oscar is tegenwoordig (samen met de vele anderen die Walt Disney in zijn carriëre verdiende) te zien in het Walt Disney Museum in San Fransisco.

Snow White 2

De film leverde de studio behalve lovende kritieken ook een hoop geld op, zodat men kon beginnen aan nieuwe projecten, maar ook aan de bouw van een nieuw studio in Burbank. Op deze locatie bevindt zich nu nog steeds het hoofdkantoor van The Walt Disney Company. Maar de film bleek ook door de jaren heen een succes voor de studio. Toen in de jaren ‘40 van de vorige eeuw oorlog de wereld in zijn greep hield en Disney zijn inkomsten grotendeels kwijt was, besloot men Snow White opnieuw in de bioscoop uit te brengen. Dit leverde opnieuw genoeg geld op om aan nieuwe projecten te beginnen en het hoofd boven water te houden. Dit was tevens de start van de 7-jaren cyclus waarna Disney-films opnieuw worden uitgebracht om een nieuwe generatie te betoveren.

Snow White and the Seven Dwarfs. “The one that started it all” wordt wel gezegd over deze film. En daar wordt de spijker op de kop getikt. Zonder deze film was er welicht geen Disney Studio en misschien bestond het concept avondvullende tekenfilm niet zoals we het nu kennen. Een film die in 1937 uitkwam, maar tijdloos is gebleken. Een film die zoveel betekend heeft, dat deze terecht tot de meesterwerken in de filmgeschiedenis gerekend moet worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s