Walt Disney Classics nr. 16: Sleeping Beauty

De jaren ’50 waren goed voor Disney. De animatiefilms deden het goed, Disney was de eerste Hollywood studio die in zee was gegaan met het nieuwe medium televisie en met de opening van Disneyland had het bedrijf een gehele nieuwe tak van inkomsten gevonden. Toch zocht Walt weer een nieuwe uitdaging en hij besloot opnieuw een sprookje te verfilmen. Hij koos het verhaal van Sleeping Beauty. En die film werd één van meest geroemde films ooit.

Sleepingbeauty1

In tegenstelling tot de voorgaande animatiefilms van Disney, werd pas begin jaren ’50 gestart met het maken van een script voor Sleeping Beauty. Walt gaf hier in 1951 de opdracht toe. En geheel anders dan bij eerdere films, was dit in een relatief korte periode klaar. Ook anders was dat het verhaal geen komische secundaire verhaallijnen bevatte, waardoor de volledige aandacht uitging naar de hoofdpersonages. Nadat het script klaar was, begon de ontwikkeling van de juiste stijl voor de film. Walt wilde dat de film geheel anders zou zijn als de huidige films. Animator John Hench (later bekend als de ontwerper van Space Mountain) kwam met het idee om de gotische stijl, die in vele kunstwerken uit de Middeleeuwen gebruikt werd, te gebruiken. Om deze stijl verder voor de film uit te werken, werd artiest Eyvind Earle door Walt aangesteld. Walt gaf hem zoveel zeggenschap over de productie van de film, dat dit vaak tot conflicten leidde met de animatoren. Uiteindelijk was het zijn stijl die Sleeping Beauty haar bijzondere karakter gaf.

Sleeping Beauty was de eerste animatiefilm van Disney die in het Super Technirama 70 mm formaat gemaakt werd. Hiervoor waren grotere tekeningen nodig, doordat de filmcellen twee keer groter waren dan van de normale film. De animatoren hadden nu enorme tekenvellen, waar veel meer op kon worden getekend. Ook de achtergronden konden veel rijker en gedetailleerder worden getekend. Earle maakte veel van deze achtergronden zelf, maar door de grote en rijke details duurde het drie keer langer om deze te maken dan bij het normale formaat. Sleeping Beauty werd hierdoor een soort wandkleed, met bewegende figuren. Sleeping Beauty was de laatste film waarbij de inktlijnen (die later zouden worden ingekleurd) handmatig aangebracht zouden worden op de cellen. Tijdens de productie experimenteerde men al met het Xerox proces, de voorganger van het kopieerapparaat. De scène waarin Maleficent in een draak verandert, werd voor de experiment gebruikt. Maar de gekopieerde lijnen werden later toch handmatig overgetrokken. Hit systeem zou later geperfectioneerd worden en volop gebruikt worden tijdens de productie van One Hundred and One Dalmatians.

Sleepingbeauty2

De titelfiguur van de film kreeg uiteindelijk de naam Aurora, zoals zij ook genoemd werd in het beroemde ballet van Tsjaikovski. Deze naam komt ook voor in de versie van het sprookje van Charles Perrault, maar is dan de naam van de dochter van de schone slaapster. Haar schuilnaam Briar Rose in de film komt echter uit de versie van de gebroeders Grimm. Voor het eerst kreeg de prins een naam. In Snow White and the Seven Dwarfs en Cinderella waren zij nog naamloos, maar in deze film werd hij vernoemd naar de echtgenoot van de koningin van Engeland, Philip. De vijand uit de film werd Maleficent genoemd, dat zijn oorsprong vindt in het Latijn waar het “kwaad maker” betekent. Zowel Aurora als Maleficent werden door Marc Davis ontwikkeld. De drie feeën werden door Frank Thomas en Ollie Johnston getekend. Oorspronkelijk zouden er zeven feeën zijn, net als in het sprookje van Charles Perrault. Walt wilde dat de uiteindelijke drie feeën er precies hetzelfde uit zouden zien, maar Frank Thomas was het hier niet mee eens. Hij was bang dat ze er dan als Kwik, Kwek en Kwak uit zouden komen te zien. Gelukkig wist hij Walt te overtuigen en kregen die drie feeën hun eigen unieke uiterlijk. Diverse verwijderde scènes uit Snow White and the Seven Dwarfs en Cinderella werden wel gebruikt in Sleeping Beauty, zoals de manier waarop Prince Philip gevangen wordt genomen, zijn komische paard Samson en de eindscène waarin Aurora en Prins Philip in de wolken dansen.

CLH1.CA.0e.0820.SLEEPING5.0.1

Anders dan bij voorgaande films besloot Walt als muziek het gelijknamige ballet van Piotr Tsjaikovski te gebruiken. De klassieke muziek diende als basis voor enkele nummers die in de film gebruikt werden. De soundtrack van de film werd opgenomen in de beste studio op dat moment in Duitsland. Ook werd de film uitgebracht in de eerste vorm van stereofonisch geluid, waarbij de muziek over zes speakers gespeeld zou worden. Hiermee werd Sleeping Beauty één van de meest filmtechnisch vooruitstrevende films van dat moment.

Op 29 januari 1959, nadat de film bijna tien jaar in productie was, ging Sleeping Beauty in Los Angeles in première. De kritieken echter waren gemixt en men had vooral commentaar op de traagheid van de film en de statische personages. Toch werd Sleeping Beauty nummer twee in de box office van de VS dat jaar, met alleen Ben Hur voor zich. De film had echter $6 miljoen gekost, het dubbele van wat Peter Pan, Alice in Wonderland en Lady and the Tramp als budget hadden. Hierdoor moest de studio uiteindelijk het jaar afsluiten met een verlies. Toch zou Sleeping Beauty door de jaren heen de echte waardering krijgen die zij verdient. De achtergronden van Earle, de soundtrack met de muziek van Tsjaikovski en de hoge technische kwaliteit van de film, maakt het tot één van Disney’s meest perfecte animatiefilms.

Sleepingbeauty4

Sleeping Beauty. De schone slaapster. De film leek in het begin misschien niet zo’n succes als Snow White and the Seven Dwarfs of Cinderella, maar heeft door de jaren heen bewezen dat zij in de top hoort van animatiefilms. In Disneyland werd het paleis Sleeping Beauty Castle genoemd (oorspronkelijk zou het paleis van Snow White zijn) om de film te promoten. In 1992 opende een tweede paleis dat gebaseerd was op Sleeping Beauty, het sprookjesachtige Le Château de la Belle au Bois Dormant in Disneyland Paris. In 2014 verscheen er een live-action film gebaseerd op deze film, Maleficent. Het zou dertig jaar duren voordat Disney weer een sprookje zou verfilmen. En dat sprookje werd het verhaal van een roodharige zeemeermin genaamd Ariël.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s