Walt Disney Classics nr. 17: One Hundred and One Dalmatians

Na het mislukken van het peperdure Sleeping Beauty tijdens diens originele release in 1959, kwam de toekomst van de Disney animatiestudio ter sprake. Er werd serieus nagedacht om te stoppen met het maken van animatiefilms. De studio was inmiddels gegroeid tot een heus entertainmentbedrijf met verschillende divisies, zoals een live-action studio en een themapark. Het maken van animatiefilms was een kostbaar en traag proces. Door het invoeren van nieuwe technieken voor het vervaardigen van celtekeningen, werd de beslissing genomen om toch verder te gaan met animatiefilms. De eerste film die op deze nieuwe manier gemaakt zou worden, was One Hundred and One Dalmatians.

OneHundredandOneDalmatians1

In 1957 kwam Walt met het boek met dezelfde titel van de Britse auteur Dodie Smith in aanraking, dat slechts één jaar daarvoor verschenen was. Vergeleken met de voorgaande films van Disney, was dit dus een modern en nieuw verhaal. Walt zag meteen de potentie van het verhaal in en kocht de filmrechten van het boek. Ook startte hij een correspondentie met de schrijfster, die tot ver nadat de film uitkwam bleef doorgaan. In één van de eerste brieven aan Walt gaf Smith toe dat ze altijd voor ogen had gehouden bij het schrijven van haar boek, dat Walt Disney er ooit een animatiefilm van zou maken. Nadat hij de rechten had, gaf Walt de taak aan animator Bill Peet om een script te schrijven voor de film. Dit was de eerste keer dat een script slechts door één persoon geschreven zou worden. Toen Smith het script las, gaf ze toe dat ze vond dat het script haar boek op verschillende punten had aangevuld en verbeterd. Een groot compliment voor Peet.

De studio stond voor een grote uitdaging bij het maken van deze film. Sleeping Beauty was niet het succes geweest dat men had verwacht en het maken van een animatiefilm was een duur proces. Het was Ub Iwerks die met een oplossing kwam om de films goedkoper te maken. Al tijdens het maken van Sleeping Beauty was hij gaan experimenteren met xerografie. Met deze techniek werden de tekeningen van papier op de transparante cellen gekopieerd, waarna deze ingekleurd konden worden. Hierbij werd het hele proces van het handmatig aanbrengen van de inktlijnen op de cellen overbodig. Tijdens Sleeping Beauty was de techniek nog niet optimaal, maar bij One Hundred and One Dalmatians besloot men de techniek voor het eerst toe te passen. Dit had tot gevolg dat er heel wat ontslagen vielen in de studio, omdat een gehele afdeling overbodig was geworden. Ook veranderde dit het één en ander voor animatie. Vroeger werden de tekeningen van de animatoren eerst bijgewerkt, voordat deze handmatig overgetrokken werden op de cellen. Nu werden hun tekeningen direct gekopieerd en voor het eerst kwamen de tekeningen van de animatoren rechtstreeks in de film. De film verloor hierdoor enigszins de romantische uitstraling die andere films voorheen handen. Walt zag dit met lede ogen aan, maar wist dat dit de toekomst van de animatie was.

OneHundredandOneDalmatians2

De achtergronden waren ook zeer verschillend met voorgaande films. Ken Anderson werd aangesteld als art director en hij koos voor een moderne gestileerde stijl voor de achtergronden. Waar kleurvakken vaak buiten de lijnen lagen en objecten soms verschillende proporties hadden. Walt vond het vreselijk, maar gaf vlak voor zijn dood aan Anderson toe dat zijn keuze gewerkt had bij de film en bij had gedragen aan het succes. Het gebruik van xerografie bood ook uitkomst bij het tekenen van de vlekken van de dalmatiërs. Deze konden nu gekopieerd worden in plaats van dat ze allemaal handmatig getekend moesten worden. En dat scheelde ongeveer de helft in kosten. Uiteindelijk zijn er 6.469.952 vlekken te zien in de film.

Na zijn creatie van Maleficent, ontwierp animator Marc Davis voor deze film een andere beroemd personage: Cruella de Vil. Het was de laatste keer dat hij verantwoordelijk was voor een hoofdpersonage in een Disney film. Hierna hield hij zich vooral bezig met het ontwerpen van attracties voor Disneyland. Anders dan bij voorgaande films van de studio, bevat One Hundred and One slechts drie korte nummers. Het was juist de moderne soundtrack die het verhaal aanvulde in plaats van liedjes. Op zich een vreemde keuze als je beseft dat Roger een componist is.

OneHundredandOneDalmatians3

Op 25 januari 1961 verscheen One Hundred and One Dalmatians in de bioscoop, een maand later dan Walt aan Smith beloofd had. De film werd zeer goed ontvangen, zowel in de Verenigde Staten als in Engeland. Ook het publiek sloot de film massaal in hun harten. Er was zelfs een explosie in de vraag naar dalmatiërs. De film leverde een flinke winst op voor de studio en dit was het succes dat de studio hard nodig had. De toekomst van de animatiestudio was hiermee voorlopig weer veilig gesteld.

One Hundred and One Dalmatians. Disney’s meest moderne film tot dan toe. De film leverde één van Disney’s meest bekende schurken op, die tot de dag van vandaag te zien in de Disneyparken wereldwijd. Na het succes van de film, wilden Walt en Smith graag nog een film maken, echter kwam dat er nooit van. Wel ging hun correspondentie tot Walt’s dood door. De film was zo succesvol dat er in 1996 een succesvolle live-action remake van werd gemaakt  met Glenn Close in de rol van Cruella de Vil. De film kreeg in 2000 een vervolg. Walt had ooit zijn twijfels over de film, maar het succes en de betekenis van de film voor de studio zijn overduidelijk. Zonder dit succes was de animatiestudio waarschijnlijk gesloten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s