Walt Disney Classics nr. 20: The Aristocats

Walt Disney was dood. Zijn laatste film, The Jungle Book, kwam in 1967 uit. Na deze film, rees de vraag in de studio: hoe nu verder? Gelukkig liet Walt een erfenis achter vol met projecten waar hij continu mee bezig was geweest. En tussen al deze ideeën kwam een verhaal te voorschijn waar Walt al sinds het begin van de jaren ’60 mee bezig was. Woolie Reitherman, die de voorgaande animatiefilms had geregisseerd, kreeg het script in handen en zag in dat de studio hier de volgende animatiefilm van moest maken. En zo begon de productie van één van de laatste animatiefilms waaraan Walt persoonlijk had meegewerkt, The Aristocats.

TheAristocats1

In de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw begon de Disney Studio zich ook op andere fronten te bewegen dan alleen animatie. Walt opende in 1955 Disneyland en in die jaren verscheen hij ook op televisie met zijn programma Walt Disney’s Wonderful World of Color. Dit nieuwe platform bood de studio onder andere een manier om Disneyland en aankomende films te promoten. Maar ook werden oude films uitgezonden tijdens dit programma. Walt ging ook op zoek naar originele ideeën voor de uitzendingen en zo kwam het verhaal van The Aristocats onder zijn aandacht. Hij kocht de rechten en liet een script maken voor een twee uur durende televisiefilm. Het idee was om er een live-action film van te maken. Van 1961 tot 1963 werd er in de studio aan een script gesleuteld, maar het lukte maar niet om er een goed verhaal van te maken. Walt zelf was op dat moment druk bezig met de productie van Mary Poppins en de aankoop van grond in Florida voor het toekomstige Walt Disney World, en bemoeide zich weinig met de voortgang van The Aristocats. Toen Reithermans per toeval een versie van het script van The Aristocats onder ogen kreeg, zag hij in dat dit verhaal veel beter uit de stof kwam in animatievorm. Walt stemde hiermee in en zo veranderde de format van de film.

Het script bleef een groot probleem. Tijdens de keren dat Walt wel de tijd nam om mee te werken aan het script, hamerde hij erop dat er voldoende emotie in het verhaal moest komen. “Voor elke lach moet er ook een traan zijn”. Het verhaal moest zich vooral richten op de kat Duchess, die een veilig onderkomen voor haar drie kitten probeerde te vinden. De verhaallijn van de butler die van hen af wil komen werd ondergeschikt. Echter, na de dood van Walt besloot Reithermans het script om te gooien. Hij vond dat de film meer uit de verf zou komen als een komedie-actie film als 101 Dalmatians. En zo ontstond het verhaal dat we vandaag de dag kennen.

TheAristocats2

Na de dood van Walt ontstond er nog een andere discussie binnen de studio. Hoe nu verder met de animatiestudio? Er lag behoorlijk wat druk op de studio om een hit te produceren. Het floppen van Sleeping Beauty in 1959 had al eerder gezorgd voor een serieuze discussie om te stoppen met animatie, maar toen leefde Walt nog. Nu hij er niet meer was, moest de animatiestudio zich opnieuw bewijzen. Gelukkig werd The Jungle Book een enorme hit en was de druk even van de ketel. Maar Reitherman wist dat er nog steeds gevaar voor sluiting was en besloot geen risico’s te nemen. Het verhaal moest eenvoudiger en de film moest binnen het budget blijven. Dus nam hij opnieuw het script onder handen. Zo zouden er in de eerste instantie niet één maar twee schurken zijn. Butler Edgar werd bijgestaan door de huishoudster Elvira. Maar om de kosten te drukken, werd Elvira geschrapt. Ook het uiterlijk van Thomas O’Malley werd veranderd van een gestreepte kat, naar een simpele rode kater. Strepen waren nu eenmaal duur was de ervaring na de tijger Shere Khan uit The Jungle Book. Zoals gebruikelijk werd er weer van Xerografie gebruikt gemaakt en daardoor bleef de film binnen budget. Het veranderen van het verhaal had tot gevolg dat de Sherman Bros een hoop van de inmiddels geschreven nummers voor de film in de prullenbak konden gooien en weer opnieuw moesten beginnen.

TheAristocats3

Op 11 december 1970 ging The Aristocats in première. En een spannende tijd brak aan voor de animatiestudio. Gelukkig werd de film positief ontvangen door de critici. Maar belangrijker nog, de film werd enthousiast ontvangen door het publiek en een groot succes. Dit financiële succes overtuigde het management van de studio om de animatiestudio open te houden en zorgde ervoor dat de volgende drie animatiefilms (Robin Hood, The Rescuers en The Fox and the Hound) het daglicht zouden zien.

The Aristocats. Van live-action naar animatie. Gezien de hedendaagse trend van Disney is om juist animatiefilm om te zetten in live-action, lijkt het de omgekeerde wereld. De film wordt gezien als de schemerzone van de films waaraan Walt meewerkte en die zonder hem gemaakt zijn. De film is wellicht niet één van de bekendste films die de studio heeft voortgebracht. Toch is de beroemde muziek van de Sherman Bros zeer memorabel. In 2003 zou er een vervolg op The Aristocats worden uitgebracht, met zelf een aanvullende tekenfilmserie die vooral over de drie kitten zou gaan. Echter, zoals de plannen voor de meeste vervolgfilms, deze werden uiteindelijk geschrapt toen een nieuw management aantrad. The Aristocats heeft de laatste jaren wat meer bekendheid gekregen doordat de drie kitten, Marie, Toulouse en Berlioz, tegenwoordig regelmatig in de Disney parken te zien zijn. De Disneyfiguren zijn ware publiekslievelingen en zeg nu zelf… “Ev’rybody Wants to be a Cat!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s