Walt Disney Classics nr. 33: Pocahontas

Pocahontas was het grote prestige project van Disney in de jaren ’90. Een epische liefdesfilm waarvoor alles uit de kast werd getrokken. Maar het succes van The Lion King leek een schaduw te werpen over deze film. En de komst van de eerste computer animatiefilm, die Disney samen met Pixar maakte, zorgde voor grote concurrentie. Kon Pocahontas het grote succes van Beauty and the Beast, Aladdin en The Lion King voortzetten?

Pocahontas1

Het idee om een film te maken over Pocahontas, een historische personage uit de 17de eeuw, kwam bij Mike Gabriel vandaan. Gabriel was van oorsprong animator bij Disney en had net zijn eerste regieklus achter de rug met The Rescuers Down Under. Samen met Disney veteraan Joe Grant besloten ze een voorstel te maken voor een animatiefilm van Swan Lake. Studiobaas Jeffrey Katzenberg was echter niet onder de indruk en verwierp het idee direct. Gabriel ging op zoek naar een nieuw project en besloot in de Amerikaanse geschiedenis te duiken en kwam zo bij Pocahontas terecht. Toevalligerwijs was op dat moment Peter Schneider, het hoofd van Disney animatie, bezig met een versie van Romeo and Juliet. De twee besloten hun twee ideeën te combineren, aangezien ze een behoorlijk overlap hadden. Katzenberg had net de Academy Award for Best Picture aan zijn neus voorbij zien gaan voor Beauty and the Beast en het voorstel van Gabriel en Schneider leek een tweede kans op deze prestigieuze prijs. Pocahontas werd groots aangekondigd door het management binnen de studio en bijna iedereen wilde eraan meewerken. De rest die overbleef hield zich bezig met dat andere filmpje, The Lion King.

Allereerst begon een team aan het script. Pocahontas heeft echt bestaan en daarmee werd het vrij lastig alles letterlijk te verfilmen. Er moest dus behoorlijk was aan het ware verhaal gesleuteld worden om er een episch liefdesverhaal van te maken. En dat moest ook nog op zo’n manier dat het geaccepteerd zou worden door het publiek. Pocahontas was slechts een kind toen zij John Smith ontmoette, dus het was maar de vraag of er sprake was van liefde. Daarom besloot men Pocahontas ouder te maken. Ook het personage Governor Ratcliffe, die de bad guy in de film werd, klopt niet helemaal. Het werd een personage waar meerdere bestaande figuren in werden samengevoegd. Voor de film werden ook diverse personages verzonnen. Zo kreeg Pocahontas drie dierenvriendjes: een kalkoen genaamd Redfeather, een wasbeer genaamd Meeko en een kolibrie genaamd Flit. Ook kreeg Rattcliff een hond genaamd Percy. John Candy zou oorspronkelijk de stem van Redfeather inspreken, maar overleed plotseling aan een hartaanval. Het team besloot daarom Radfeather te schrappen uit de film. Ook besloten ze de dieren niet te laten spreken in de film. De moeder van Pocahontas zou oorspronkelijk een ster zijn, maar The Lion King had iets soortgelijks. Daarom werd de geest van haar moeder uiteindelijk uitgebeeld met bladeren in de wind. Een ander personage in de film was Grandmother Willow. Katzenberg was in het begin niet tevreden over dit personage. Pas toen zij woordspelingen kreeg als “My bark is worse than my bite” en “The roots of all problems” mocht zij blijven.

Glen Keane werd aangesteld om Pocahontas te creëren. Hij maakte eerder al Ariël, Beast en Aladdin en werd gezien als één van de grote talenten binnen de studio. Hij ontmoette nazaten van Pocahontas en gebruikte hun gezichten als inspiratie. John Pomeroy, die eerder met Don Bluth Disney had verlaten, was inmiddels terug gekeerd en kreeg de taak John Smith te tekenen. Voor het ontwerp van Grandmother Willow werd een combinatie van computeranimatie en handgetekende animatie gebruikt. Opnieuw werd een gedeelte van de film gemaakt in de (inmiddels gesloten) animatiestudio in de Disney-MGM Studios van Walt Disney World. Voor de design van de film werd Michael Giamo uitgekozen. Hij gebruikte het eerdere werk van Sleeping Beauty als invloed voor de film.

Aan het eliteteam werd natuurlijk ook componist Alan Menken toegevoegd. De componist had zeer succesvol de liedjes van The Little Mermaid, Beauty and the Beast en Aladdin voor Disney geschreven en daarmee de studio handenvol Oscars bezorgd. Echter zijn trouwe partners, tekstschrijver Howard Ashman, was op te jonge leeftijd overleden. En tijdens de productie van Aladdin kwam Tim Rice in beeld. De samenwerking was succesvol, maar niet altijd even makkelijk, omdat Menken in New York woonde en Rice in Londen. Rice werd gepolst voor Pocahontas, maar sloeg af wegens een drukke agenda. Later werd hij opnieuw benaderd voor The Lion King, waarvoor hij uiteindelijk wel de teksten schreef. Menken koos daarom voor Stephen Schwartz. Schwartz is later vooral bekend geworden door de musical Wicked waarvoor hij de muziek en de nummers schreef.

Op 10 juni 1995 was het zover. Tijdens een mega openlucht voorstelling in Central Park in New York City, waarbij zo’n 100.000 mensen aanwezig waren, beleefde Pocahontas haar première. Zes dagen later verscheen de film in zes geselecteerde bioscopen in de VS, op de 400ste verjaardag van Pocahontas. Op 23 juni verscheen de film overal in Noord Amerika in de bioscoop en daarna ook wereldwijd. De verwachtingen bij Disney waren hoog. De pers was echter matig positief over de film. Vooral de serieuze toon van de film viel niet in de smaak van de critici. Wel werd de gestileerde stijl van de film geprezen. Maar er kwam ook veel kritiek over de wijze waarop het verhaal was veranderd ten opzichte van de geschiedenis. De film was echter succesvol in de bioscoop, maar wist niet het succes van The Lion King te overtreffen. En dat was voor de studio toch wel een schok. Een andere schok was dat een andere animatiefilm, een computeranimatiefilm, succesvoller werd dan Pocahontas. En deze film werd toevallig ook nog eens door Disney gedistribueerd. Die film was natuurlijk Pixar’s eerste film, Toy Story. Pocahontas kreeg tot grote teleurstelling van de studio niet de nominatie voor Best Picture, maar werd uiteindelijk wel bekroond met twee andere Academy Awards, één voor Best Score en één voor het lied Colors of the Wind.

Pocahontas. Disney’s meest epische film. Met deze film begon het succes van Disney dat eerder aan het begin van de jaren ’90 was begonnen langzaam af te nemen. De komst van computeranimatie speelde daar een grote rol in. Toch kreeg Pocahontas in 1998 een vervolgfilm die direct op video verscheen. De figuren uit de film zijn nog met enige regelmaat terug te vinden in de Disney parken wereldwijd. En ook werd Pocahontas tot de zeer populaire Disney Princesses lijn toegevoegd. En dat terwijl zij eigenlijk helemaal geen prinses is!

 

Advertenties

One thought on “Walt Disney Classics nr. 33: Pocahontas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s