Walt Disney Classics nr. 34: The Hunchback of Notre Dame

Na een serie kleurrijke en vrolijke sprookjes, besloot Disney als volgende film te kiezen voor een zware literaire klassieker. Het werd Victor Hugo’s The Hunchback of Notre Dame. Een Frans meesterwerk uit 1831, maar waarin het met bijna hoofdrolspelers slecht afloopt. Toch durfde de studio de gok te nemen en werd de klokkenluider Quasimodo en de zigeunerin Esmeralda toegevoegd aan de grote Disney-familie.

hunchback1

In 1993 werd het idee om een animatiefilm van The Hunchback of Notre Dame voorgelegd aan studiobaas Jeffrey Katzenberg. Nog steeds op zoek naar projecten die de felbegeerde Academy Award voor Best Picture konden opleveren, keurde hij het idee meteen goed en besloot de regisseurs van Beauty and the Beast, Gary Trousdale en Kirk Wise, op het project te zetten. Nog datzelfde jaar brachten zij, samen met een kleine groep waaronder art director David Goetz en componist Alan Menken, een bezoek aan Parijs. Hier kregen zij rondleidingen door diverse gebouwen, waaronder natuurlijk de kathedraal Notre Dame de Paris. Het gezelschap kreeg toegang tot delen van de kathedraal waar normaal bezoekers niet mogen, inclusief de ruimte waarin een Grieks woord in een van de muren gegraveerd is en waardoor Victor Hugo zijn inspiratie kreeg het boek te schrijven.

Ondertussen begon men in de VS aan het script van de film. Het was een behoorlijk klus om het duistere verhaal te veranderen in een familiefilm. Hiervoor moest veel aan het verhaal gesleuteld worden. Zo werden enkele personages geschrapt en werd Frollo een rechter in plaats van een geestelijke. De gargoyles werden juist toegevoegd aan het verhaal als vertrouwenspersonen van Quasimodo en voor de humor in de film. Aan het einde van het boek gaat bijna iedereen dood, maar ook hier werd verandering in gebracht.

Toen de studio met de animatie voor de film begon, waren The Lion King en Pocahontas ook in productie. Hierdoor moesten een groep nieuwe animatoren worden ingehuurd. Ook kon de productie niet plaatsvinden in het net nieuw geopende animatiegebouw in Burbank vanwege ruimtegebrek. Daarom ging het team aan de slag in een warenhuis in Glendale. Ook werden diverse scènes van de film gemaakt in de zusterstudio’s in de Disney-MGM Studios in Walt Disney World en in Parijs. Disney besloot de handgetekende animatie aan te vullen met computer animatie. Zo werden de menigtes door CGI gemaakt, waardoor de film veel voller en levendiger werd.

Alan Menken werd opnieuw gevraagd als componist. Eerder maakte hij samen met Trousdale en Wise al Beauty and the Beast. Menken koos als tekstschrijver opnieuw voor Stephen Schwartz, met wie hij eerder de muziek en liedjes van Pocahontas schreef. Tom Hulce werd ingehuurd om de stem van Quasimodo in te spreken. Demi Moore en Kevin Kline spraken de stemmen in van de zigeunerin Esmeralda en Captain Phoebus. Oorspronkelijk zou Cyndi Lauper één van de stemmen van de gargoyles inspreken. Maar de namen, en daarmee de karakters, van de stenen wezens veranderden door de tijd en uiteindelijk werd de oudere Mary Wickes samen met Jason Alexander en Charles Kimbrough ingehuurd. Mary Wickes overleed echter tijdens de productie, zodat Jane Withers haar laatste zes regels insprak.

hunchback12

Op 21 juni 1996 ging The Hunchback of Notre Dame in première. De kritieken werden positief, al werd de film door diverse kranten Disney’s donkerste film tot nu toe genoemd. Maar de art, de verschillende thema’s en de prachtige score door Menken vielen goed. Het publiek was iets minder enthousiast. De film kwam slechts op een tweede plaats binnen tijdens het openingsweekend. En zou uiteindelijk ook minder dan Pocahontas verdienen. Dit was de tweede keer dat een animatiefilm minder verdiende door de voorganger. Fans van het werk van Victor Hugo hadden veel kritiek op deze wijze waarop Disney de film had gemaakt. En er kwam ook kritiek vanuit christelijke hoeken, vanwege de (soms seksuele) toon van de film.

The Hunchback of Notre Dame. Disney’s donkerste film tot nu toe. Maar toch ook bejubeld door animatie fans vanwege enkele iconische scènes in de film. De film was in de ogen van Disney een succes en in 1998 volgende een direct-to-video vervolg genaamd The Hunchback of Notre Dame Deux: The Secret of the Bells. In de Disney parken zie je een enkele keer figuren uit de film voorbij komen. Het zijn vooral Frollo, zeker tijdens het Halloween seizoen, Esmeralda, Phoebus en Clopin. Maar wat veel mensen niet weten is dat er zelfs een musical verscheen van de film. De musical ging in 1999 in Berlijn in première onder de titel Der Glöckner von Notre Dame en was drie jaar jaar te zien. In 2014 verscheen er een Amerikaanse versie, alhoewel deze musical (nog) niet te zien was op Broadway.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s