Disney’s Nine Old Men: Milt Kahl

Walt Disney werd wereldberoemd met zijn cartoons en later de avondvullende animatiefilms. En alhoewel hij slechts heel in het begin zelf de pen vasthield, liet hij dit al snel over aan zij die dit beter konden. En zo ontstond door de jaren heen binnen de Disney Studio een klein gezelschap die toonaangevend zal worden voor de Disney animatie die wij tot op de dag van vandaag kennen. Zij worden ook wel de Nine Old Men genoemd. Dit is het verhaal van Milt Kahl, die de bijnaam “The Animation Michelangelo” kreeg vanwege zijn complexe tekeningen.

miltkahl

Milton Erwin Kahl werd op 22 maart 1909 geboren in San Francisco. Hij groeide op in erbarmelijke omstandigheden, want zijn familie was zeer arm. Zijn vader verliet het gezin toen Kahl nog jong was, wat een behoorlijk impact op hem had. Doordat het gezin in armoede opgroeide, liet de ondervoeding ook permanente schade achter in zijn lichaam. Toch was er een lichtpuntje in al deze ellende. Kahl ontdekte al vroeg dat hij een tekentalent was. Hij begon als kind zijnde met het tekenen op toiletpapier en later op gewoon papier. Kahl stopte op 16 jarige leeftijd met school om te zorgen voor zijn familie. Hij vond een baantje bij de Oakland Post Enquirer. Hier tekende hij zeer succesvol verschillende cartoons. Bij deze krant ontmoette hij ook de toekomstige Disney animator Ham Luske. Toen de depressie Amerika hard raakte, verloor Kahl zijn baan. Hij maakte een tijd advertenties voor bioscopen en werkte ook als een commercieel artiest. Hij nam enkele cursussen om zijn technieken te verbeteren. In 1933 werd Kahl door Luske aangeraden om naar Los Angeles te komen om bij de Disney Studio te komen werken. Op 25 juni 1934 werd hij aangenomen bij Disney.

Het duurde even voordat Kahl zijn draai vond bij Disney. Zijn lagere komaf botste met andere geschoolde animatoren. Uiteindelijk werd hij onder de vleugel genomen van Don Graham en de eerste short waar Kahl volledig bij betrokken was, was Mickey’s Circus in 1936. Vlak hierna werd hij ingedeeld bij het meest prestigieuze project van de studio tot dan toe: Snow White and the Seven Dwarfs. Kahl werd ingedeeld in de groep die de bosdieren zou animeren. Hier zat onder andere ook Eric Larson in. Om de dieren zo geloofwaardig te tekenen, volgden de animatoren cursussen om hun technieken te verbeteren. Onder andere de scènes met de schildpad werden door Kahl gemaakt. Na Snow White werkte hij mee aan een aantal short met dieren erin, voordat hij in werd gedeeld bij zijn grootste uitdaging tot dan toen. En dat was de film Pinocchio. Toen de productie van deze film startte, ontstonden er al snel problemen over het uiterlijk van de marionet. De eerste schetsen gaven een afstandelijke koude pop weer. Heel onDisney. Uiteindelijk kwam Kahl met een heel anders design. Hij schetste een jongetje, dat er juist lief en onschuldig uitzag. En daar tekende hij scharnieren op en liet de wenkbrauwen achterwege, zodat hij er als pop uitzag. Zo werd de Pinocchio geboren die wij nu allemaal kennen. Kahl was ook betrokken bij enkele scènes van Jiminy Cricket. Het volgende project waar hij werd ingedeeld was Bambi. Zijn kunde om dieren geloofwaardig te kunnen tekenen kwam bij dit project goed van pas. Zijn werk aan Bambi word door velen gezien als het beste dat hij ooit deed. Kahl ontwierp Bambi en Thumper en schetste ook vele andere herten. Na Bambi startte hij aan Wind in the Willows, maar de start van de Tweede Wereldoorlog zorgde voor een hele nieuwe tijd binnen de studio.

In de oorlogsjaren en de moeilijke jaren daarna werden er vooral gesegmenteerde films gemaakt. Kahl kreeg in die tijd de gelegenheid zijn eigen stijl verder te ontwikkelen. Hij tekende onder andere Donald Duck en de lama in de Lake Titicaca scène uit Saludos Amigos. Ook werkte hij mee aan diverse scènes van Make Mine Music en Melody Time. Ook werkte hij mee aan Song of the South, wat gerekend wordt als zijn beste werk in die periode. Kahl kreeg ook de gelegenheid om Wind in the Willows af te maken. Deze film was tijdens de Tweede Wereldoorlog tijdelijk stilgelegd, maar werd nu afgemaakt om samen met Sleepy Hollow tot één film te vormen. Uiteindelijk besloot Walt om weer een avondvullende animatiefilm te maken bestaande uit één verhaal, Cinderella.

Net als de andere animatoren bij Disney, was Kahl ook blij om weer een lange animatiefilm te kunnen werken. Bij Cinderella tekende hij diverse scènes waarin de King en de Duke voorkwamen. Ook tekende hij alle scènes met de Fairy Godmother. Hierna werkte hij aan Alice in Wonderland, onder andere de scène tussen Alice en de Dodo. De volgende film was Peter Pan, een film waaraan hij slechte herinneringen overhield. Kahl kreeg de opdracht – de in zijn optiek relatief saaie – Peter en Wendy te tekenen. Hij had liever gewerkt aan Captain Hook. Gelukkig kon hij bij de volgende film meer laten zien, Lady and the Tramp. Hier tekende hij Tramp en liet in zijn tekeningen het rebelse en speelse karakter van de hond terugkomen. Hierna werkte Kahl mee aan het volgende Disney sprookje Sleeping Beauty. Hij kreeg de taak om Prince Philip te tekenen, opnieuw een personage die hij enorm saai vond. Toch wordt de scène waarin Prince Philip met zijn vader danst gerekend tot zijn beste werk. In 101 Dalmatians vond hij meer uitdaging en tekende Roger en Anita.

Eén van de favoriete films van Kahl werd The Sword in the Stone. Bij deze film kreeg hij de gelegenheid aan veel karakters mee te werken. Zo tekende hij Merlin en Madam Mim. Maar ook Sir Ector en Sir Kay. Ook de volgende film lag hem goed, The Jungle Book. Hij tekende bij alle scènes met Shere Khan erin. De bewegingen van de tijger waren een grote uitdaging voor hem. Hij werkte ook aan enkele scènes met de de andere personages. Na de dood van Walt tijdens de productie van The Jungle Book, veranderde veel in de studio. Kahl veranderde ook. Hij sloot zich meer af van de andere tekenaars en weigerde samen te werken. Hij werkte nog wel mee aan The Aristocats en Robin Hood, maar het werk werd vlakker. Tijdens de productie van 101 Dalmatians had hij heel graag Cruella de Vil willen tekenen, maar Marc Davis kreeg die taak. Tijdens de productie van The Rescuers kon hij dat goedmaken toen hij de taak kreeg Madame Medusa te tekenen. Hij zei later dat zijn tekeningen het enige goede van de film was.

In 1976 besloot Kahl met pensioen te gaan, nadat hij eindeloos ruzie had gemaakt met het management van Disney. Hij keerde nooit meer terug, maar leverde nog wel enkele schetsen voor The Black Cauldron, zoals hij afgesproken had. Kahl keerde terug naar San Francisco waar hij sculpturen ging maken. Van de andere Nine Old Men zag hij alleen Marc Davis nog, die een goede vriend van hem was geworden. Milt Kahl overleed op 19 april 1987 aan de gevolgen van kanker.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s